iPe*iPr@e™
eleven - ถึงเวลา(อีกครั้ง)
เคยมั้ยวันๆนึงตื่นมาแล้วจะต้องทำอะไร??
มีโปรแกรมอะไรที่ต้องทำรึเปล่า??
วันนี้
ตอนเช้าออกไปเรียนพิเศษ
นั่งรถเมย์ รถเมย์ก็ขับไปเหยียบตะปู
ยางนี่รั่วแบนแต๊ดแต๋
ตั้งแต่เช้า
สงสัยวันนี้จะซวยๆเป็นพิเศษ
ห้าห้าห้า ขำๆ
แต่เราก้ไปถึงที่เรียนพิเศษเท่ากับเวลาปกติที่ไป
(ซะง้าน???)
ใช่เรื่องมั้ยเนี๊ยะ???
วันนี้หลังเรียนช่วงบ่ายเสร็จ
เกิดอาการ เบื่อขึ้นมาซะงั้น
เดินเล่นไปเรื่อยๆ
เรื่อยๆ
แล้วยังไง??
ถ้าไม่เศร้าคงไม่มานั่งบ่นแบบนี้หรอก??
เดินไปมา
มองไปบนฟ้า
คิดว่า
ทำไมวันนี้ท้องฟ้าดูแจ่มใสจัง
มันชั่งแตกต่างกับอารมณ์ของเราซะเหลือเกิน
ว่าแล้วคิดได้แบบนี้ต่อ
แล้วก็ยิ้มออกมา
ยิ้มทั้งๆที่นัยตาที่มองฟ้ามีน้ำอุ่นๆไหลออกมา
ไม่เป็นไรๆ ฉันก็แค่ยิ้มให้กับฟ้า และก็ร้องไห้ห้กับท้องฟ้า
ไม่เกี่ยวกับใครซักหน่อย
แล้วก็คิดไป..
แล้วยังไงฟ้าออกจะกว้างใหญ่
วันนี้ไม่ใช่มีแค่ฉันที่เสียใจ
ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่อยู่ใต้ผืนฟ้าแห่งนี้
แล้วทำไมฉันยังต้องเสียใจ
ก็แค่เสียใจ
วันนี้ฟ้าแจ่มใส
พรุ่งนี้ก็คงเป็นเช่นวันนี้เหมือนกัน
จะกลัวอะไร??
แต่พรุ่งนี้ซิ
ฉันต้องยิ้มอย่างแจ่มใส
อย่างเช่นกับฟ้าวันนี้ที่ยิ้มให้กับฉันไง
แล้วก็เดินไปซื้อดอกกุหลาบ
ปลอบใจตัวเอง
และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งเสียง
สบายใจได้แล้ว นี่ไม่ช่เรื่องแย่หรอก
เคยเจอเรื่องแย่ๆกว่านี้ไม่ใช่หลอ
เสียงที่ท้องฟ้าคอยปลอบใจฉัน
ขอบคุณน่ะจ๊ะท้องฟ้า
อีกซักเรื่องแล้วกันน่ะ
ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง??
สำหรับคำว่า เรา
เราสองคนต่างรอ
รอคำตอบของอีกฝ่าย
แต่..
นั้นก็เป็นอีกเหตุผล
ที่ทำให้ เรา เริ่มหันหลังให้กัน
(ใช่หรือเปล่า)
ตัวเลือกที่เธอพูดกับฉัน
อยู่ต่อแล้วถ้าเขาทำให้เสียใจหล่ะ หรือ เลิกกันไป ก็เสียใจ
นั้นไง..
แล้วจะให้เลือกอะไร
เพราะมันก็คือ ความเสียใจ
ฉัน รอ เขา ให้เขามั่นใจตัวเองเพื่อจะไม่ทำให้ฉันเสียใจ
เขา รอ ฉัน รอคำตอบว่าฉันมั่นใจที่จะอยู่กับเขารึเปล่า
ยังรักเขาอยู่รึเปล่า
นั้นแหละ
ที่ฉันรอให้เขาทำให้ฉันมั่นใจ
แล้ววันนี้
ฉันก็เลือกที่จะเดินออกมา
เราคุยกันแล้ว
เกี่ยวกับความรู้สึก
เราทั้งคู่ก็แค่ เสียใจ
ไม่เป็นไรหรอกจริงมั้ย
จากนี้
ต่อไป
พักซักระยะดีมั้ย??
จนกว่าจะกลับมา
นะ
